| Pongsagone 的个人资料มองเห็นเธอทุกครา...照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
9月4日 แม้รู้ว่าจะร่วงโรย...ก็ยังเบ่งบาน...เย็นเครื่องจักรไหลผ่านท่อสีเงิน...
...ดูดซับไอร้อนรอบๆ...
...ร้อนเลือดน้ำหนอง และลมหายใจจึงเย็นลง...
...เร็วโลหิตช้าเรื่อยๆส่งผ่านระเหย...
เธอและเขานั่งอยู่ข้างกันภายในห้องกั้นจากภายนอกด้วยกระจกทึบมองจากด้านนอกย่อมไม่เห็น
“ครับ ก็เดี๋ยวผมจะอธิบายหลักการคร่าวๆ ให้ฟัง จริงๆแล้ววิธีที่เราใช้เป็นวิธีใหม่ที่เพิ่งจะเริ่มใช้กันเมื่อปีที่แล้วนี้เอง แต่องค์การอนามัยโลกก็ยอมรับว่ามันเป็นวิธีที่ปลอดภัย และสามารถใช้ได้ทางการแพทย์ ...เราใช้ไวรัสบรรจุยีนส์ชนิดพิเศษที่เราค้นพบไว้ใน RNA นั่นคือยีนส์ LSP(Life Stopping) จากนั้นก็ฉีดไวรัสเหล่านั้นเข้าไปในร่างกาย ไวรัสจะเข้าไปทำให้เซลล์ทุกเซลล์ติดเชื้อ ทวีคูณขึ้น พร้อมทั้งส่งผ่านยีนส์ตัวนี้เข้าไปในนิวเคลียส ยีนส์ตัวนี้จะผลิตโปรตีนที่ช่วยชะลอความผิดพลาดในการจำลองตัวเองของจีโนมของคุณ พูดง่ายๆก็คือ ความแก่ของคนเรานั่นเอง หลังจากนั้นไวรัสเหล่านี้ที่เราตัดต่อพันธุกรรมจะหยุดทวีคูณย่อยสลสายโดยเซลล์ และ...”
“เอ่อด๊อกครับ เดี๋ยวผมพูดต่อเองดีกว่า” พนักงานขายผู้ที่นั่งอยู่ข้างๆพูดแทรกขึ้นมา
“ครับ...สวัสดีครับ ก็อย่างที่ท่านศาสตราจารย์พูดนั่นละครับ สรุปง่ายๆสั้นๆ ก็คือ สิ่งที่เราฉีดเข้าไปจะหยุดชีวิตคุณไม่ให้แก่ตัวลงไปอีก!!!”
“จริงหรือครับ???!!!!” เขาพูดขึ้น
“เราจะไม่แก่ตัวลงงั้นหรือ???”
“ครับผมรับประกัน 100%” พนักงานขายแสดงความมั่นใจ
“แล้วค่าใช้จ่าย ละครับเท่าไร แล้วมันจะปลอดภัยไหม” เขาถาม
“ 50 ล้านบาทต่อคนครับ เราแถมประกันชีวิตระดับดีเยี่ยมให้ด้วย หากคุณ ประสบอุบัติเหตุ และตายขึ้นมา ประกันสุขภาพเบิกเงินคืนได้ทุกกรณี นอกจากนี้ยังมีบริการแพทย์ฉุกเฉินถึงบ้านท่านอีกด้วย” พนักงานขายกล่าว
“ส่วนเรื่องความปลอดภัย ไม่ต้องห่วงครับเรารับประกัน วิธีนี้ได้ถูกใช้มานานแล้ว และผ่านการทดลองมานับไม่ถ้วน ผมขอรับรองว่าจะไม่มีความผิดพลาดเกิดขึ้น อย่างแน่นอน” ศาสตราจารย์กล่าวเสริมด้วยความมั่นใจ
“คุณคะ...แน่ใจแล้วเหรอ?” เธอถามเขาด้วยความลังเล “ฉันยินดีที่จะแก่ตายไปกับคุณนะ ทำไมเราต้องใช้วิธีที่ผิดธรรมชาติแบบนี้ด้วย พ่อแม่ของพวกเราก็ตาย ทุกคนล้วนต้องตายกันทั้งนั้น”
“ที่รัก...คุณไม่รู้เหรอว่าผมรักคุณมากแค่ไหน ผมต้องการอยู่กับคุณตลอดไป ตอนนี้อายุเรายังไม่มาก ถ้ารีบทำซะ เราก็จะไปไหนมาไหนด้วยกันได้ ....เชื่อผมเถอะ เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป...”
หญิงกลางคนจนใจต่อคำรักพร่ำพรูพูดออกจากปาก ผ่านไรฟัน ของสามีเธอ เธอตัดสินใจ ไม่เถียงเขาอีกต่อไป เพราะชีวิตและจิตใจของเธอ ได้มอบให้เขาไปหมดแล้ว เธอเชื่อใจและมั่นใจในการตัดสินใจของเขา
วลีเก่าแห่งโบราณบอกกล่าวผ่านรุ่นสู่รุ่นเสมอว่า ความรักมักแกล้งมนุษย์ให้ตาบอด และแม้แต่มนุษย์ผู้ตาพิการก็ยังมองเห็นแสงอันสวยงาม ยามเมื่อเขามีความรัก ความรักของเขาและเธอสัมพันธ์ แนบชิด เชื่อมโยง ผูกพันธุ์ หล่อเลี้ยงซึ่งความหวังและความหวาน นั่นคือสิ่งที่ทำให้มนุษย์ไม่ต้องการแยกจากกัน ไม่อาจแยกจากกัน เขาและเธอจึงต้องการอยู่ด้วยกันตลอดไป แม้จะเหลือเพียงเถ้าธุลีดินที่ร่วมรักเพียงเท่านั้นก็ตาม...
หลายปีผ่านไป....
มนุษย์มักจะประมาทในวิถี แห่งชีวิตเสมอ ทะนงตนเย่อหยิ่งว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่ เหนือธรรมชาติ เชื่อมั่นในศาสตร์ที่ตนสร้าง ทำลายล้างผืนแผ่นดินและท้องฟ้า ก้อนเมฆแลสายน้ำ พืชแลสัตว์ เมื่อมันทำลายทุกสิ่งมันจึงทำลายตัวของมันเอง
ครอบครัวเศรษฐีผู้ร่ำรวย และผู้มีอันจะกิน เริ่มหยุดชีวิตของพวกเขาไม่ให้ชราภาพลงและหยุดชีวิตลูกหลานของพวกเขาไว้ที่ 25 ปี เพราะเป็นช่วงที่ร่างกายสมบูรณ์มากที่สุด คนด้อยโอกาสและคนยากจนไม่มีสิทธิเข้าถึงความเป็นอมตะนี้ เขาเหล่านั้นแก่ เจ็บ และตาย สูญหาย เป็นเถ้าธุลีกลับสู่สายลมและผืนดิน ผู้คนซึ่งไร้การศึกษา ไร้เงิน ค่อยๆหายไปจากสังคม ... เหล่าผู้เป็นอมตะ ต่างยินดี ในสังคมอุดมคติใหม่นี้ เขาเหล่านั้นเข้าสู่ระบอบการปกครอง กฎหมายต่างๆถูกบัญญัติขึ้น เมืองใหม่สำหรับผู้ต้องชราถูกสร้างขึ้น เขาเหล่านั้นถูกขับไล่ออกจากเมือง รัฐบาลออกกฎหมายจำกัดการมีบุตร ผู้ที่มีอายุเกิน 50 ปีต้องย้ายถิ่นฐานออกไป และไม่มีสิทธิได้รับความเป็นอมตะ สังคมต้องการแต่ผู้ที่เยาว์วัย และหนุ่มสาวเท่านั้น...
...ระเรงคนมักทำให้หลง...
ด้วยความบังเอิญ หรือจะพูดว่าเป็นชะตากรรม บางสิ่งบางอย่างกำลังเปลี่ยนแปลงไป...
เสียงโทรทัศน์ออกอากาศแว่วมา “วานนี้เวลา 13 นาฬิกา เกิดเหตุฆ่าตัวตายหมู่ขึ้นในอพาตเมนต์ แห่งหนึ่ง ...” “ดอกเตอร์ ครับ รู้สึกไหม ว่าช่วงนี้มีคนฆ่าตัวตายกัน ถี่มากขึ้นเรื่อยๆ ” พนักงานขายพูดขึ้น
“อืม......จริงสินะ ฉันก็พึ่งสังเกตเห็นว่าข่าวออกบ่อยเหลือเกิน” ศาสตราจารย์ตอบ
“วันก่อน ผมเห็นจะๆ ว่ามีคนฆ่าตัวตายกลางถนน อยู่ดีๆเขาก็เอาน้ำมัน ออกมาราดตัวเอง แล้วก็จุดไฟเผาตัวเองเฉยเลย ....แต่ว่า...มันน่าแปลก ....”
“หือ...อะไรแปลกงั้นรึ ?” ศาตราจารย์ถามกลับ
“รอยยิ้มครับ....” พนักงานขายพูดตอบ
“เขายิ้ม...”
“มันช่างเป็นรอยยิ้มที่สวยงามและมีความสุข...”
“ผมรู้สึก....”
“อิจฉาเขา...”
....ศาสตราจารย์ไม่เข้าใจอย่างยิ่ง ที่พนักงานขายพูดออกมาเช่นนั้น บางสิ่งบางอย่าง ทำให้เขาหวั่นใจ อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาจึงเริ่มพยายามค้นหาความจริงหากนี่คือผลข้างเคียงของความเป็นอมตะ และถ้าหากเป็นเช่นนั้นตัวของเขาเองอาจจะต้องพบกับชะตากรรมเช่นเดียวกัน ...
“กลุ่มสีที่เห็นที่เครื่องแสกนสมองนั่นน่ะ มันคืออะไรรึ ?” ศาสตราจารย์ถามแพทย์ผู้ช่วยของเขา
“ไวรัสครับ มันเป็นเซลล์สมองที่ผิดปกติจากการถูกติดเชื้อ โดยไวรัส ผมคิดว่าไวรัสที่พวกเราพัฒนาขึ้นมากลายพันธุ์ และทำให้เซลล์สมองเกิดความผิดปกติขึ้นในบางจุด” เขาตอบ
“สมองงั้นหรือ !!!???” ศาสตราจารย์สงสัย
“ปึงๆ ...” ประตูถูกเปิดออก พนักงานขายเดินตรงเข้ามา ศาตราจารย์แปลกใจว่าเขามาทำอะไรที่ห้องแล็บ พนักงานขายยิ้มด้วยรอยยิ้มประหลาด ศาสตราจารย์และแพทย์ผู้ช่วยต่างยืนมองเขาอยู่
“ดอกเตอร์ครับ...ผมมีความสุขมากตอนนี้ผมรู้แล้วละว่าอะไรคือความสุขที่แท้จริงแห่งชีวิต ด๊อกเป็นคนที่ผมเคารพเหมือนกับเป็นพ่ออีกคนหนึ่ง ผมจะให้ด๊อกได้พบกับความสุขนั้นด้วย” พนักงานขายพูดออกมาไม่หยุดปาก
เขาชักปืนที่ซ่อนไว้ข้างหลังออกมา และยกปืนขึ้นจ่อไปที่หน้าผากของศาสตรจารย์ ศาสตราจารย์และแพทย์ผู้ช่วยหน้าซีดเผือด
“ด๊อกครับ ฮะๆ ผม ....ผม ...ผมโง่อยู่ตั้งนาน ผมน่าจะรู้มานานแล้วว่าชีวิตมันช่างน่ารังเกียจ น่าขยะแขยง ด๊อกดูรอบๆสิครับ พวกเรามีเยอะยิ่งกว่าแมลงสาบ มันไม่มีอะไรเลย ผมเกลียดมัน ใต้เนื้อหนังเหม็นเน่าพวกนี้ ด๊อกครับความตายนี่ละครับสุดยอด มันคือความสุขที่สุดแล้ว ได้โปรดรับมันไว้ด้วยเทอดครับ ถือซะว่าเป็นของขวัญจากผม” “ปังๆ....ปัง.....ปัง”
...
...
“...วานนี้เวลาประมาณ 20 นาฬิกา ศาสตราจารย์กิตติศักดิ์ ได้ถูกฆาตกรรมใน...ซ่า...ซ่า.........”
เสียงวิทยุล่องลอยเลียบเคียงเคล้าคลอ กับเสียงเปาะแปะของฝนคิมหันตฤดู หยดน้ำฝนไหลเป็นทางตามหลังคากระเบื้องเอื่อยๆไปตามรางน้ำสังกะสีลงในตุ่มใสสะอาด ดอกลีลาวดีดอกหนึ่ง เคยเบ่งบาน และส่งกลิ่นหอมเรื่อยเปื่อย ค่อยๆกลัดก้านออก ร่วงหล่นตามเวลาของมันลอยประดับในน้ำนั้น ...เสียงร้องไห้อย่างมีพลังของเด็กน้อยแรกเกิดผู้หนึ่งในเมืองห่างไกลซึ่งถูกทอดทิ้งโดยพวกอมตะ แว่วดังแข่งกับเสียงฝนแบบไม่มีใครยอมใคร...
มารดาของเขาตั้งใจเป็นอย่างยิ่งว่าจะเลี้ยงทารกผู้นี้ให้เติบโตอย่างสง่างาม...
评论 (2)
引用通告此日志的引用通告 URL 是： http://kirogost.spaces.live.com/blog/cns!3FF5D1F68090C280!1735.trak 引用此项的网络日志
|
|
|
